Good Shepherd Major Seminary Kunnoth Good Shepherd Major Seminary Kunnoth Good Shepherd Major Seminary Kunnoth
I came that they may have life, and have it abundantly (Jn 10:10) Alumni1
Contact Us Home Alumni Contact Us Home Contact Us Home Alumni
Liturgical calendar and sermons <<Back    
Liturgical calendar and sermons
ഏലിയ - സ്ലീവാ - മൂശ‌ കാലങ്ങള്‍ ആറാം ഞായര്‍
Readings: Deuteronomy 11:1-12; Isaiah 40:1-17; 2Corinthians 1:23-2:11; Matthew 20:1-16

Matthew 18:1-9

The gospel story begins with the words "At that time . . ." The events we see at the beginning of this morning's passage occurred very soon after the events of the previous chapter. Now let us think back to those events. Very shortly before this time, several important things had happened. Jesus had asked the disciples ‘who He was’; and as spokesman for the others, Simon announced, "You are the Christ, the Son of the living God" (16:16). Jesus told them that he had given the right answer. Then, Jesus changed his name to Peter ("the Rock"); and announced to the others that it would be upon this "rock" that Jesus would build His church. Perhaps at this point, Peter began to wonder if he was something very special in the kingdom that Jesus would set up. Perhaps he thought that, when Jesus conquers all the enemies of Israel and sets up His kingdom on earth, Peter would have a special place of honor in it.

Then, a little later on, Jesus took three of His disciples—Peter, James and John—up to a high mountain. There, He manifested His glory to them—giving them a 'preview', as it were, of His post-resurrection majesty as the risen Son of God before He went to the cross (16:28-17:8). No doubt, Peter, James, and John would have thought that they all must be pretty important for Jesus to have given them such a privileged vision of Himself. He even told them not to tell anyone else—not even the others—about what they saw until He had been raised from the dead (17:9). They were the inside circle. Surely, Jesus must have thought of them as VIPs in His coming kingdom!

A little later still, Jesus and the three disciples came down from the mountain and found all of the other nine disciples—helplessly trying to cast a demon out of a young boy (17:14-21). Jesus rebuked them for having tried to do miracles in His name without relying on His presence and help. Peter, James and John might have been three standing off to the side a little smug.

A little later still, Jesus even told Peter to go out and catch a fish. He told Peter that inside the mouth of the fish, Peter would find a coin that would pay for both His and Peter's annual 'temple tax' (17:24-27). Peter surely would have noticed that Jesus didn't send James or John. They were fishermen too; but Jesus sent Peter! What a privileged position Peter must have thought he had—that Jesus would pay His taxes jointly with him!

Now; when we put all the Gospel accounts together, we see an interesting picture. Luke tells us that—somewhere along the way in their travels—a dispute had arisen among them over which of them was the greatest (Luke 9:46). Perhaps, looking back at the things that had happened prior to this point, we can see why. Who was the greatest? Was it Peter? But Jesus had called him a Satan too (Mt 16:23). If it wasn't Peter, which of the other two as it?—James, or John? John was said to be the one whom Jesus loved the most. Or why only them? Was it Judas who was in charge of the finance showing his ability to handle situations? Why couldn't it be one of the others? Hadn't Jesus chosen them, just as much as He had chosen Peter, James and John?

It's a sad fact that, whenever we experience the riches of God's grace toward us, we so often start to think about ‘how wonderful we are’—rather than on how wonderfully gracious God is.

Jesus already knew their thoughts. At that time the disciples came to Jesus asking, 'Who then is greatest in the kingdom of heaven?'" (v. 1). In response to their question, we read, "Then Jesus called a little child to Him" and "set him in the midst of them . . ." (v. 2). Apparently, the little boy was already there in the house and apparently, he was old enough to come to Jesus when He called him. Notably, the word that the original language uses means that it was a little child. He was just a tiny fella'. The little guy felt safe with Jesus.

Jesus placed this tiny, humble little boy in their plain view—as if he were an object lesson to them. Then He dropped the bombshell on them all. He said: "Assuredly, I say to you, unless you are converted and become as little children, you will by no means enter the kingdom of heaven. Therefore whoever humbles himself as this little child is the greatest in the kingdom of heaven" (v. 3-4).

I read a story the other day about a very stern-faced preacher who was preaching one Sunday in his church. He was preaching on the subject of "The Tears of Jesus"; and had apparently made this statement: "Three time we read that Jesus wept, but we never read that He smiled." And from the pew below the pulpit, a little girl—forgetting where she was—suddenly cried out, "Oh, but I know He did!"

The serious-looking preacher was shocked; and he glared down from the pulpit at the little girl and said, "Why do you say that, my child?" The little girl knew that everyone was looking at her; and she was understandably frightened, but she spoke with all the humble sincerity she could and said, "Because the Bible says He called a little child and he came to Him. If Jesus had looked like you, I know the child would have been afraid to come."

So then what does Jesus say to do? First, He says that we cannot enter the kingdom of heaven unless we are “converted.” Let's not understand that word to be simply a “religious conversion”; because that's not what Jesus means. The word He uses basically means “to turn around.” It means that we recognize that we're going in a wrong direction; and that we must turn around and go in the opposite direction. This means, by the way, that there are some “converts” that have never been truly “converted” at all.

Think of this in terms of the disciples. They were after “greatness” in Jesus' kingdom; and Jesus does not rebuke them for having that ambition. In fact, I would suggest that Jesus wants us to be great in His kingdom. Notably, the problem was that the disciples were going in the wrong direction to get there. They were engaged in a program of elevating themselves, and of putting everyone else in the position of serving them. They were preoccupied with “one-upmanship”; and were trying to crawl up to greatness upon one another's backs. Yet, to achieve true greatness, they needed to turn around and go the other direction.

Jesus' path to greatness in His kingdom is not upward-mobility; but rather downward-humility. In His kingdom, the moral law of gravity states that "whatever comes up must first go down". Jesus pointed them toward the true direction of greatness when He later told them the following: “You know that the rulers of the Gentiles lord it over them, and those who are great exercise authority over them…” (Matthew 20:25-28).

So the first thing they needed to do was to “be converted.” They must stop seeking greatness in the way the people of this world seek it. They must turn around and go the other direction.

Second, Jesus tells them that along with being “converted”, they must also “become as little children.” What does it mean, in Christ's kingdom, to become as little children? It does not mean that we should become “childish.” The disciples were being childish; and that's why the Lord needed to rebuke them. It does not also mean that we become “children” in our understanding; because, as the Bible tells us, in understanding we are to be “mature” (1Corinthians 14:20).

I think that a biblical explanation of what it means to become as a little child before Jesus—as vividly illustrated by the little boy that Jesus had set before His disciples—is given to us in Psalm 131. There, King David sang;

Lord, my heart is not haughty,
Nor my eyes lofty.
Neither do I concern myself with great matters,
Nor with things too profound for me.
Surely I have calmed and quieted my soul,
Like a weaned child with his mother;
Like a weaned child is my soul within me.
O Israel, hope in the Lord
From this time forth and forever (Psalm 131).

So taking our instruction from this psalm, to become like a little child means that we cease from being “haughty” or “proud.” It means that we cease from raising our eyes in a “lofty” or “arrogant” way. It means that we humbly accept that there are things that we cannot understand about the greatness of God's plan. It means that we cease being so arrogant and self-important that we would not accept what God says, unless it make perfect sense according our standard of reasoning. In a word, it means that we are meek and humble before God and His word.

It also means that we become content in God's love. It means that we do not fret and worry about tomorrow's needs. It means that we become like a little child resting comfortably and satisfied in mother's arms after being fed. It means that we become calm within our soul because of the Father's good care for us. In a word, it means we're at peace in God's care.

Finally, it means that we hope in God. We don't look to our own resources. We don't imagine that it's all up to us. Instead, we place our hope in God's good care; and know that He will never let us down. We entrust tomorrow to Him, and look expectantly to His good plan. In a word, it means we're confident in God's power.

Jesus said, “Therefore whoever humbles himself as this little child is the greatest in the kingdom of God” (v. 4). Unless we do so, we can't even enter Jesus' kingdom, but whoever does so is “great” in His kingdom.



നിരീശ്വരവാദിയായ ഒരപ്പന്‍, ഒരമ്മ. അവര്‍ക്ക്‌ ആറുവയസ്സുള്ള ഒരു പെണ്‍കുഞ്ഞുമുണ്‌ട്‌. സന്തോഷത്തിലായിരുന്നു അവര്‍ ജീവിച്ചിരുന്നത്‌. എന്നാല്‍ ദൈവമെന്നോ ഈശോ എന്നോ കേള്‍ക്കാന്‍പോലും ഭാഗ്യം ആ കുഞ്ഞിന്‌ ലഭിച്ചിട്ടില്ലായിരുന്നു. ഒരു രാത്രിയില്‍ ഭാര്യയും ഭര്‍ത്താവും തമ്മില്‍ പിണങ്ങി. കുഞ്ഞു നോക്കിനില്‍ക്കേ ഒരു ദേഷ്യത്തിന്‌ അപ്പന്‍ അമ്മയെ വധിച്ചു. സുബോധം തിരിച്ചുകിട്ടിയപ്പോള്‍ താന്‍ ചെയ്‌ത തെറ്റ്‌ മനസ്സിലാക്കിയ അപ്പന്‍ സ്വയം വെടിവെച്ചു മരിച്ചു. കുഞ്ഞു തനിച്ചായി. ഒരു സ്‌ത്രീ, അവള്‍ ഭക്തയും ദൈവസ്‌നേഹത്താല്‍ നിറഞ്ഞവളുമായിരുന്നു. ഈ കുഞ്ഞിന്റെ സംരക്ഷണം ഏറ്റെടുത്തു. അവളെ പള്ളിയില്‍ കൊണ്‌ടുപോയി പ്രാര്‍ത്ഥിക്കാന്‍ പഠിപ്പിച്ചു. വേദപാഠക്ലാസ്സില്‍ ചേര്‍ത്തു. ടീച്ചറോട്‌ പ്രത്യേകം കരുതല്‍ വേണമെന്നാവശ്യപ്പെട്ടു. ഒരു ഞായറാഴ്‌ച ക്ലാസ്സിനിടയ്‌ക്ക്‌ ടീച്ചര്‍ ഈശോയുടെ ഒരു പടം കാണിച്ചുകൊണ്‌ട്‌ ഇതാരാണെന്ന്‌ പറയാമോ എന്ന്‌ തന്റെ ശിഷ്യരോട്‌ ചോദിച്ചു. ആരും മറുപടി പറയുന്നതിന്‌ മുമ്പേ ആറുവയസ്സുള്ള ആ കുഞ്ഞ്‌ പിടഞ്ഞെഴുന്നേറ്റു പറഞ്ഞു. `ഇദ്ദേഹത്തെ എനിക്കറിയാം. എന്റെ പപ്പയും മമ്മയും മരിച്ച രാത്രിയില്‍ എന്നെ തോളില്‍ കിടത്തി ഉറക്കിയത്‌ ഇദ്ദേഹമാണ്‌`.

ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ ലോകം മറ്റുള്ളവരില്‍ നിന്ന്‌ വളരെ വ്യത്യസ്‌തമാണ്‌. വലിയ ചിന്തകളോ തത്വശാസ്‌ത്രങ്ങളോ നല്‍കുന്ന വലിപ്പം അതിനില്ല. തങ്ങളെ സംരക്ഷിക്കുന്നവരെ പൂര്‍ണ്ണമായും കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ വിശ്വസിക്കുന്നു. സ്വര്‍ഗ്ഗവും മാലാഖമാരും, ദൈവവുമൊക്കെ അവര്‍ക്ക്‌ കളിക്കൂട്ടുകാരാണ്‌. കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ നിഷ്‌കളങ്കതയും നൈര്‍മ്യല്യവും മനസ്സിലാക്കിയിട്ടാവണം ഈശോ വലിപ്പമെല്ലാം മാറ്റിവച്ച്‌ ചോദ്യങ്ങളില്ലാതെ വിശ്വസിക്കുന്ന അവരുടെ 'ചെറുമ'കളിലേയ്‌ക്ക്‌ മടങ്ങിപ്പോകാന്‍ നമ്മോട്‌ ആവശ്യപ്പെടുന്നത്‌. അനുസരണ നിറഞ്ഞ സ്‌നേഹത്തോടെ ഈശോയുടെ മടിത്തട്ടില്‍ വ്യാപരിക്കാന്‍ കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ക്ക്‌ കഴിയും. അതുപോലെ ദൈവത്തില്‍ വിശ്വസിക്കാനും ആശ്രയിക്കാനും നമ്മെ ഈശോ ആഹ്വാനം ചെയ്യുന്നു. ആരോടും മടികൂടാതെ വിശ്വാസം ഏറ്റുപറയുന്നതിന്‌ എപ്പോഴും പ്രാര്‍ത്ഥിക്കുന്നതിനും കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ക്ക്‌ കഴിയും. കുഞ്ഞുങ്ങളെപോലെയാവുകയാണ്‌ സ്വര്‍ഗ്ഗരാജ്യത്തില്‍ പ്രവേശിക്കുന്നതിന്‌ ഈശോ വയ്‌ക്കുന്ന മാനദണ്ഡം. മറ്റുള്ളവര്‍ക്ക്‌ മാതൃകയായി ചൂണ്‌ടിക്കാണിക്കപ്പെടാന്‍ സാധിക്കുന്ന കുഞ്ഞുങ്ങളായി വളരാന്‍ നമുക്ക്‌ പരിശ്രമിക്കാം. അതിനുള്ള കൃപക്കായി നമ്മുക്കു പ്രാര്‍ത്ഥിക്കാം.

ബ്ര. ജെയ്‌സണ്‍ കള്ളിയാട്ട്‌
ഗുഡ്‌ഷെപ്പേര്‌ഡ്‌ മേജര്‍ സെമിനാരി,


Sermon 1010 Download

Sermon 2009

മുന്തിരിത്തോട്ടത്തിലെ കൃഷിക്കാര്‍

ദൈവരാജ്യത്തിന്റെ ഉള്‍പ്പൊരുളുകള്‍ വെളിപ്പെടുത്തുന്ന മുന്തിരിത്തോട്ടത്തിലെ ജോലിക്കാരുടെ ഉപമയാണിന്നത്തെ ചിന്തക്കായി സഭ നല്‍കിയിരിക്കുന്നത്‌. വി. മത്തായി സുവിശേഷകന്‍ മാത്രം രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്ന ഈ ഉപമ ദൈവരാജ്യനീതിയെ വെളിപ്പെടുത്തുന്നതാണ്‌.

രണ്ട്‌ പ്രധാന ഭാഗങ്ങളാണ്‌ ഈ ഉപമയ്‌ക്കുള്ളത്‌. (1). ജോലിക്കാരെ വേലയ്‌ക്ക്‌ വിളിക്കുന്നതും, (2) ജോലിക്കാര്‍ക്ക്‌ കൂലി കൊടുക്കുന്നതും. കാര്യസ്ഥനുണ്ടായിട്ടും ജോലിക്കാരെ വിളിക്കാനായി ഉടമസ്ഥന്‍ തന്നെ നേരിട്ട്‌ പല മണിക്കൂറുകളിലായി എത്തുന്നത്‌ ഈ ഉപമയുടെ പ്രത്യേകതയാണ്‌. വാക്കാലുള്ള ഉടമ്പടിയുടെ ഭാഗമായി ആദ്യഗണം കൃഷിക്കാര്‍ ജോലിക്കെത്തുമ്പോള്‍ രണ്ടാമത്തെ ഗണത്തിനാകട്ടെ ന്യായമായത്‌ നിങ്ങള്‍ക്കും തരാം എന്ന വാഗ്‌ദാനമാണ്‌ നല്‍കുന്നത്‌. അവസാന ഗണത്തിന്‌ യാതൊരുവിധ ആനുകൂല്യവും പ്രഖ്യാപിക്കുന്നുമില്ല.

പാലസ്‌തീനായുടെ പശ്ചാത്തലത്തില്‍ പറഞ്ഞ ഈ ഉപമയ്‌ക്ക്‌ അവിടുത്തെ ജീവിതവുമായി ബന്ധമുണ്‌ ട്‌. തൊഴിലാളി ക്ഷാമവും, വിളവെടുപ്പിന്റെ ആവശ്യകതയും ആവാം അവസാമ മണിക്കൂറും ജോലിക്കാരെ വിളിക്കാന്‍ ഉടമസ്ഥനെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നത്‌. രാവിലെ 6 മണി മുതല്‍ വൈകുന്നേരം 6 മണിവരെയാണ്‌ ജോലി സമയം ക്രമപ്പെടുത്തിയിരുന്നത്‌. രാവിലെയും െൈവകുന്നേരവും ജോലിക്കായി പറഞ്ഞുവിടുമ്പോള്‍ ആദ്യത്തെ കൂട്ടര്‍ ഒത്തിരി അദ്ധ്വാനിച്ചിട്ടുണ്ടാകും. അപ്പോഴാണ്‌ ദിവസം മുഴുവനും അലസരായി നിന്നിട്ട്‌ അവസാന മണിക്കൂറില്‍ കുറച്ചു പേര്‍ ജോലിക്കെത്തുന്നത്‌. ഇവിടെ നിങ്ങളെന്താണ്‌ ദിവസം മുഴുവനും അലസമായി നില്‍ക്കുന്നത്‌ എന്ന ചോദ്യത്തിന്‌ ആരും ഞങ്ങളെ വേലയക്ക്‌ വിളിക്കാത്തതുകൊണ്‌ട്‌ എന്ന മട്ടുന്യായങ്ങളാല്‍ രക്ഷപ്പെടുന്ന അവര്‍ ജോലി ലഭിക്കേണ്‌ട സ്ഥലത്ത്‌ കൃത്യമായി എത്തിയില്ല എന്നുവേണം അനുമാനിക്കുവാന്‍. തൊഴിലില്ലായ്‌മയാണ്‌ നാടിന്റെ പ്രശ്‌നമെന്ന്‌ പരാതിപ്പെടുമ്പോള്‍ തൊഴില്‌ ലഭിക്കാനുള്ള യോഗ്യതയില്ലായ്‌മയാണ്‌ നമ്മുടെ നാടിന്റെ പ്രശ്‌നമെന്ന്‌ തിരിച്ചറിയേണ്‌ ടിയിരിക്കുന്നു.

ഉപമയുടെ രണ്‌ടാം ഭാഗമാണ്‌ പ്രസക്തമായതും പ്രശ്‌നങ്ങള്‍ക്ക്‌ കാരണമായതും. വൈകുന്നേരമായപ്പോള്‍ ജോലിക്കാര്‍ക്ക്‌ കൂലി കൊടുക്കാന്‍ എത്തുന്നത്‌ കാര്യസ്ഥനാണ്‌. കാര്യസ്ഥനാകട്ടെ അവസാനം വന്നവര്‍ക്ക്‌ ആദ്യം ഒരു ദനാറ വീതം നല്‍കി. ഈ ക്രമം തന്നെ രാവിലെ മുതല്‍ അദ്ധ്വാനിച്ചവര്‍ക്ക്‌ സ്വപ്‌നങ്ങള്‍ നെയ്യാനും, പലതും പ്രതീക്ഷിക്കാനും ഇടനല്‍കി. എന്നാല്‍ തങ്ങളുടെ പ്രതിക്ഷകള്‍ തകിടം മറിച്ചുകൊണ്‌ട്‌ ഒരു ദനാറ തന്നെയാണ്‌ അവര്‍ക്കും ലഭിച്ചത്‌. ഉടനെ യജമാനനെതിരെ പിറുപിറുത്ത അവരോട്‌ യജമാനന്‍ പറയുന്നതിപ്രകാരമാണ്‌. ഞാന്‍ നിങ്ങളോട്‌ ഒരു അനീതിയും ചെയ്യുന്നില്ല. നിങ്ങള്‍ തന്നെ ഒരു ദനാറയ്‌ക്ക്‌ ജോലി ചെയ്യാമെന്ന്‌ സമ്മതിച്ചതുമാണ്‌. പിന്നെ എവിടെയാണ്‌ പ്രശ്‌നം. ഇത്‌ ചൂണ്‌ ടിക്കാട്ടുന്ന വചനമിതാണ്‌: "അവസാനം വരുന്നവര്‍ ഒരു മണിക്കൂറല്ലേ ജോലി ചെയ്‌തുള്ളൂ. എന്നിട്ട്‌ പകല്‍ മുഴുവന്‍ അദ്ധ്വാനിച്ച ഞങ്ങളോട്‌ അവരെ നീ തുല്യരാക്കിയല്ലോ." താരതമ്യം ചെയ്യുമ്പോള്‍ നമ്മള്‍ കാണുന്ന കുറവുകളാണ്‌ ഇവിടുത്തെ പ്രധാന കാരണം.

എനിക്ക്‌ അര്‍ഹമായതെന്ന്‌ കരുതുന്നതോ, എനിക്ക്‌ ലഭിക്കുമെന്ന്‌ പ്രതീക്ഷിച്ചതോ കിട്ടാത്തതിലുള്ള രോഷമാണ്‌ ഇവിടെ ഉയര്‍ന്നുവരുന്നത്‌. അപ്പനില്‍ നിന്നോ, അമ്മയില്‍ നിന്നോ സഹോദരങ്ങളില്‍ നിന്നോ ബന്ധുക്കളില്‍ നിന്നോ പ്രതീക്ഷിച്ച സ്‌നേഹവും പരിഗണനയും പ്രോത്സാഹനവും കിട്ടാതെ വരുമ്പോള്‍ ഇതേ സ്വരത്തില്‍ നാമും പ്രതിഷേധിക്കാറുണ്‌ട്‌.

ഒരു ദനാറ എന്നത്‌ ഒരു ദിവസത്തെ ജീവിതത്തിന്‌ ആവശ്യമായത്‌ ലഭിക്കുന്ന കൂലി സമ്പ്രദായമായിരുന്നു. ഒരു അനീതിയും ഇവിടെ നമുക്ക്‌ ദര്‍ശിക്കാന്‍ ആവില്ല; ഒരോരുത്തര്‍ക്കും അവനവനര്‍ഹതപ്പെട്ടതിനേക്കാള്‍ നല്‍കുന്ന ദൈവരാജ്യനീതിയാണ്‌ നാം ഓര്‍ക്കേണ്‌ടതും പഠിക്കേണ്‌ടതും. നിയമത്തിലധിഷ്‌ഠിതമായ നീതിയേക്കാള്‍ കാരുണ്യവും ഔദാര്യവും നിറഞ്ഞ ദൈവീക നീതിയാണ്‌ യേശു ഇവിടെ പഠിപ്പിക്കുന്നത്‌.

അപരന്റെ നന്മയിലും വളര്‍ച്ചയിലുമുള്ള അസൂസയാണ്‌ ഈ ഉപമയുടെ മറ്റൊരു മാനം. ഒരിക്കല്‍ ഒരു ഗ്രാമത്തിലെ ഒരു കുടുംബത്തില്‍പ്പെട്ട സഹോദരന്മാര്‍ കുലത്തൊഴിലായ മരം വെട്ടിന്‌ കാട്ടിലെത്തി. അപ്പോഴാണ്‌ വനദേവത പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ട്‌ ഇഷ്ടവരം ചോദിക്കാന്‍ ആവശ്യപ്പെട്ടത്‌. കുറച്ച്‌ നേരത്തേക്ക്‌ രണ്‌ട്ുപേരും മിണ്‌ ടിയില്ല. അനുജന്‍ ചോദിക്കട്ടെ എന്ന്‌ ചേട്ടനും, ചേട്ടന്‍ ചോദിക്കട്ടെ എന്ന്‌ അനുജനും മനസ്സില്‍ കുറിച്ചു. കാരണം ഒരാള്‍ ചോദിക്കുന്നതിന്റെ ഇരട്ടി ചോദിക്കണമെന്ന്‌ അവര്‍ മനസ്സില്‍ കരുതിയിരുന്നു. കുറെ നേരത്തെ നിശബ്ദതയ്‌ക്കുശേഷം അനുജന്‍ പറഞ്ഞു ചേട്ടന്‍ ചോദിക്കുന്നതിന്റെ ഇരട്ടി തരിക. അമ്പടാ എന്നെക്കാള്‍ പണക്കാരനാകാനാണല്ലേ മോഹം. അത്‌ സമ്മതിക്കില്ല. ഒരു നിമിഷത്തെ ചിന്തയ്‌ക്ക്‌ ശേഷം ചേട്ടന്‍ പറഞ്ഞു എനിക്ക്‌ നൂറു അടി തരിക. നൂറു അടി സ്വന്തം ശരീരത്തില്‍ കൊണ്‌ ട്‌്‌ വേദനിച്ചാലും അനുജന്‍ നന്നായി കാണരുത്‌. അവന്‍ 200 അടികൊണ്‌ ട്‌്‌ പുളയണം എന്ന ദുഷ്ടമനസ്സാണ്‌ അസൂയയായി ഈ കഥയില്‍ കടന്നു വരുന്നത്‌.

അപരന്‌ നന്മയും വളര്‍ച്ചയും ഉണ്‌ടകുമ്പോള്‍ സന്തോഷിക്കുന്ന, പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്ന, നല്ല മനസ്സിന്റെ ഉടമയാകണം ഓരോ ക്രിസ്‌ത്യാനിയും. അതിനാല്‍ ഈ ഉപമയിലൂടെ വെളിപ്പെടുത്തുന്ന ദൈവരാജ്യത്തിന്റെ രഹസ്യങ്ങള്‍ നമുക്ക്‌ അനുകരിക്കാം. ദൈവം എല്ലാവര്‍ക്കുമായി വാതിലുകള്‍ തുറന്നിട്ടിരിക്കുന്നു. എല്ലാവര്‍ക്കും ഒരുപോലെ; ആര്‍ക്കും മുന്‍ഗണന ഇല്ല. മുന്‍ഗണന നമ്മുടെ വിശ്വാസത്തിനും പ്രവര്‍ത്തിക്കുമാണുളളത്‌.

ബ്ര. ജോസഫ്‌ കളമ്പുകാട്ട്‌
ഗുഡ്‌ഷെപ്പേര്‍ഡ്‌ മേജര്‍ സെമിനാരി

Higher Academic Authority   |   Professors   |   History of the Seminary   |   List of Students   |   Publications   |   Support the Seminary   |  Alumni  |  Contact Us
Tel. central: 0091-(0)490-2491095, Fax: 0091-(0)490-2494849, e-mail:
Map Contact Us Home